به حسین فکر میکنم . صدای تبل ها که بر نوای اسمان بلند میشود، دلم میلرزد.. میخواهند با من حرفی بزنند . ولی من نمیشنوم .طبل ها میگویند ، برخیز...جای نشستن نیستن. زمان ایستادن نیست. حماسه اگر حماسه باشد . شور می آفریند از ین بستر زندگی . من چیستم ؟ من تمام آمال و آرزو هایم در من خلاصه شده است ؟ چه چیزی فراتر مرا میخواند؟ فراتر از حضور اکنون من ؟ 

قدرتمندانه بنویس و با اقتدار زندگی ات را پیش بران . چه کسی گفته تن بر ضعف دادن ، توانایی تو در زندگیست؟ قدرت تو آن است که قوی باشی ، قوی بودن یعنی برای زیستن تلاش کردن و به رغم ناله ها و شکوه هایی که درون تو سر به فلک کشیده اند ، ادامه بدهی . تو همراهی دستانی را داری که جهان را آفرید و به هستی جان بخشید . تو با توان خدا، می توانی بیافرینی و خلق کنی. انتخاب یا توست . همیشه انتخاب با توست . با خدا زندگی ات را پیش ببری و همراه او باشی ..

نوشتن به من مجالی میدهد برای کشف دروازه هایی که پیش روی من گسترده شده است .

خب ، دیگر ترسیدن بس است.

من از ترسیدن خسته شده ام. از ایستادن الکی و دل به ناشناخته نزدن.

اندیشه ام ، مرا به وادی ترس های وحشتناک و اگرهای بیهوده کشانده. اما قدرت من در اندیشه های جدید است . و همراهی خدا با من .

من همراهی خدا را دارم.

سلام .

چه میچرخد در این ذهن ، درین خانه ی خیال من ، درین منزل ، درین جانانه ی دل؟ در پی چه میگردد؟ من با تو سخن میگویم .با تو که هستی من در جام دلی..به تو فکر کردن، اندیشیدن ، همه لحظه در تب دیدار تو بودن ، شور می طلبد، شوق می طلبد /

خوب میدانم ، تو هستی در کنارم. تو هستی کنارم؟ باورم چه می گوید ؟ شاید زنجیر این خیال شده ام .باورت دارم یا نه ؟ نکند دم زده ام؟ بسیار ولی بیهوده دم زده ام . باورت دارم؟

و من میروم .

داستان تمام این عصبانیت های من ، ختم شد به ترک خانه .

راهی نبود. انتهای دختر بودن، همیشه ازدواج نیست . من ازدواج نکردم . درسته . نه دلیلی بر ضعف منه نه دلیلی بر بدی من . من تصمیم رو گرفتم . و برای شروع زندگی بعدی، قدم به کشوری دیگر میزارم . قدم به محیطی دیگر . تا از شما دور بشم .. فاصله برای من ضرورتی هست اجتناب ناپذیر.

بالاخره تمام چیزها، تمام میشود.  باید تمام کنی. تا اغازی در راه باشد.و تمام میشود این آشفتادامه مطلب

در سفر من ، ما بین این حجمه های حرف ها و سخن ها در این زندگی پر از وجوه، یافتن راه، گاه دشوار میشود .

و اما مادامی که امید باشد ، تا راه را اسوده خاطر تر بتوان طی کرد 

بخوان  و بخواه و بطلب ، سرشار از خواستن باش ، درگیر شوق . 

در من ، مدت هاست موجودی غریب ، حال و هوایش را از دست داده .اما، این روزها ، تولدی دوباره در پیش دارد. 

مرور کتاب به دنیا آمده ایم تا دنیا را تغییر دهیم از اقای لعلی : این ها رو مینویسم تا تمرین عملی روزانه داشته باشم و تغییرات رو در خودم ایجاد کنم . سه عنصر سازنده ی انسان : فکر( نگرش ها، باور ها ) احساس (هیجانات ) رفتار و عملکردها آنچه که من هستم از این سه عنصر شکل میگیره . حالا اینکه چه چیزی من رو میسازه مهمه . آیا من انتخاب گر هستم که چه فکرهاایی داشته باشم ، چه احساساتی داشته باشم و چه تصمیماتی بگیرم و چه رفتارهایی داشته باشم .. یا من نمیتونم فکرونگرش هام رو تعیین کنم ، نمتونم احساساتم رو کنترل کنم و آن طوری که میخام رفتار کنم .. جمع بندی: من تعیین میکنم که چه کسی هستم؟(اثر ناپذیر) مادامه مطلب

من از گذار نوشتن ، پی به خیلی چیزها میبرم. امروز حالم اصلا خوب نبود. دیوانگی من از تنها ماندن آغاز میشود . از بی نظمی از کسالت .. امروز اصلا خوب نبودم . گریه های زیاد و بی طاقتی های بی مورد . گاهی حس میکنم من اصلا خودم نیستم . گاهی حس عصبانیت عمیق و خشم تمام وجودم رو در برمیگیره . من ارامش عمیق رو میخام . ارامشی که با هم ضحبتی با اله دست یافتنی هست. دنیا، جهان و خلقت پر از اتفاقات مختلف هست . گاه من میمونم که روح تشنه ی من با چی سیراب میشه . تغییر مسیر میدم ، انقدی که بفهمم ... ولی نیاز به نیروی تقویتی درونی دارم . من جور دیگه ای بایستی باشم . نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ساعت 19:38 ادامه مطلب

نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ساعت 19:46 توسط باران |

چندتا نوشته ی قبلی ، آه و فغان کردم، ولی وقتی اومدم نوشته ی خلاصه ی کتاب رو بنویسم ؛ فهمیدم اثر نوشتار مثبت ، در حالم اثرگذار هست. نوشتن روانشناسی مثبت میتونه تبدیل بشه به حس مثبت و عملکرد مثبت . خلاصه من تعیین میکنم چه فکری چه حسی و چه عملی داشته باشم، من تعیین میکنم چه کسی باشم . نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ساعت 20:17 توسط باران | ادامه مطلب

فکر من درگیره، اضافی از حد، نگرانه . و زیادی ، بار زندگی رو ، انداخته رو دوشش، هرچند در عمل اینجوری نیست. صحبتم در مورد ذهنم هست. ذهن و اندیشه من . فکر من . من تصمیماتی رو میتونم بگیرم ولی همه چی وصل به تصمیمات من نیست. معتقدم به خدا ولی از اعتقاد تا ایمان راه بسیاره . مومن بودن ، مومنانه زندگی کردن ، خودش ماجرایی طولانی هست. مثل ققنوس شدن. و این روزهای من ، سان ققنوسه . بارها مردم . و جان گرفتم. خستگی ای در ذهنم هست.تازگی رو می طلبم و میخام که تازه شم. میخام که جان دوباره بگیرم.. ابایی ندارم ازین همه از نو شروع کردن هاا و ازین واکاوی های درونی خودم.. .تنها خشنودم به ادامه ی زیستنم .. . و چه چیزهای ارزشمندی که دارم. خانواده ی بزرگی از ادم های دل پاک . .فرزندهایی دارم که توی سخت ترین لحظات زندگیشون ، هستند و من دوستشون دارم. چه چیزی، درون من رو به آرامش با تو می رسونه؟ ادامه مطلب